2017 - 09 - 22

HH – LH


Asteartea, ekainaren 20a

NIRE BIZITZA, POZEZ BETEA

EBANJELIOA: Lukas2, 1-7. Jesusen jaiotza. Une alaia, pozgarria.

«Garai hartan, mundu guztiaren errolda egiteko agindu zuen Augusto enperadoreak. Lehen erroldatze hau Siriako gobernari Kirino zela egin zen. Beraz, erroldatzera joan ziren denak, nor bere herrira. Jose ere, Daviden familia eta jatorrikoa baitzen, Galileako Nazaret herritik Judeako Belen zeritzan Daviden herrira igo zen bere emazte Mariarekin, erroldatzera. Maria haurdun zegoen. Belenen zeudela, haurra izateko egunak bete zitzaizkion, eta lehen-semea izan zuen; oihaletan bildu eta abere-aska batean ezarri zuen, ez baitzen ostatuan haientzat tokirik»

IRAKURGAIA

Alaitasuna: Bizitzeko poza sentitzen duenaren, barre egiteko joera duenaren egoera edo jarrera / Atsegintzen denaren arima-egoera; egoera hori adierazten duten barreak edo algarak.

Hala, alaitasuna eragin dezakete gertaera atsegin batek, lagun bat gogoratzeak, jarduera dibertigarri batek,…

Alaitasuna sentimendu positiboa da. Zoriontsu egiten gaitu.

Ikasturtean zehar une alai eta pozgarri asko igaro ditugu, zalantzarik gabe… Baina niri atentzioa eman dit burua besterik mugitu ezin duen mutil baten lekukotasunak. 24 urte zituenean geratu zen hala. Geroapaiz egin zen, eta orain Txilen dago misiolari. Aldo du izena.

“Ez naiz gaixo sentitzen, galdutakoan pentsatu ordez geratzen zaidan guztian pentsatzen baitut: bihotzean, adimenean, begietan, mihian”.

“Barre egin dezaket, hitz egin dezaket. Maitatu dezaket, ulertu dezaket”.

“Sinetsita nago minaren esperientzia duen gaixoak bakarrik uler dezakeela besteen mina”.

“Nik badakit zergatik bizi naizen, ni bezalako pertsona batek munduan zer helburu duen…”.

“Hurbiltzen zaizkidan guztiei edo nire egoera berean daudenei alaitasuna transmititzen saiatzen naiz… Hau kristautasunak erakutsi dit”.

“Jakitun naiz inor baino egoera hobean nagoela nire fedea eta nire itxaropena adierazteko, batez ere sufritzen dutenei, bakarrik daudenei, arrazoi garrantzitsu samarrengatik kexatzen direnei”.

“Gorputzez mugatua nagoen arren, … espiritualki libre sentitzen naiz, eta pozik, alai eta zoriontsu bizi naiz”.

“Jakina, gaixo orok zaindu behar du, erabat, bere osasuna; baina zientziak bere mugak ditu… eta horietara iritsi denean, gaixoak saihestu ezin dena onartu behar du… Eta ahal bada, goizago edo beranduago, irribarre batez onartu”.

“Ezbehartzat hartzen dugun gurutzeari fede-begiradaz begiratzen badiogu, dohaina da, aberasgarria, baliagarria, lagungarria baita”.

“Hala, saiatzen naiz hurbiltzen zaizkidan guztiei, osasuntsuei zein gaixoei, arazodunei zein arazorik gabekoei, Jesu Kristogan dudan fedea, bizi-poza, … irribarre batez eta alaitasunez transmititzen”.

GOGOETARAKO

Denok ulertu dugu. Ez da gehiago esan behar. Hala, entzundakoa edo irakurritakoa gorde dezagun gogoan, txikikeriez kexatu barik. Izan gaitezen zoriontsu eta egon gaitezen beti pozik eta alai.

BIDEOA: Himno de la alegría: https://www.youtube.com/watch?v=X7ZMA2i2VMs

“Datorrela, Jauna, zure barrea gure aurpegietara,

eta zeru-lurretan zabal dadila zure umore ona”.

OTOITZA: Egin irribarre
Egin irribarre, bai, egin irribarre.

Egin irribarre aurpegi atsekabetuei.

Egin irribarre aurpegi lotsatuei.
Egin irribarre aurpegi tristeei.
Egin irribarre aurpegi fresko eta gazteei.

Egin irribarre aurpegi zahar eta zimurtuei.
Egin irribarre senide eta lagunei.

Zenbatu zenbat irribarre eragin dituen gaur zure irribarreak.

Asteazkena, ekainaren 21a

ISILTASUNA ENTZUNGO DUT, NIRE BIDEA AURKITZEKO

EBANJELIOA: Isiltasuna eta otoitza Jesusengan

Ebanjelioak sarritan erakusten du Jesus otoitzean, isilean. Erretiratu egiten da otoitz egitera. Otoitz egiten du une garrantzitsuetan, otoitz egiten du bere eginkizunean edo apostoluen eginkizunean erabakigarriak izango diren uneetan. Jesusen bizitza, hain zuzen, otoitza da, Aitarekin etengabe maitasun-elkartasunean bizi delako. Beti bakarrik eta isilean.

IRAKURGAIA: Jainkoaren isiltasuna

Norvegiako elezahar baten arabera, Haakonizeneko gizon batek ermita bat zaintzen zuen. Bertan zegoen Kristo gurutziltzatuari askotan begiratzen zion. “Kristo mesedetakoa” esaten zioten. Jendea, fede handiz,  otoitz egitera joaten zitzaion. Askok mirariak eskatzen zizkioten.

Egun batean Haakon ermitauak ere mesede bat eskatzea erabaki zuen. Irudiaren aurrean belaunikaturik, bere bihotz-zabaltasunak eta maitasunak eraginda, zera esan zion:

-       Jauna, zure ordez sufritu eta hil nahi dut. Utzidazu zure lekua. Gurutzean egon nahi dut.

Eta geldi geratu zen, irudiari begira, erantzunaren zain.

Bat-batean, Jaunak hitz egin zuen… etazera esanzion:

-       Ene lagun zintzoa, beteko dut zure nahia, baina baldintza bat jarri behar dizut.

-       Zer baldintza, Jauna? Zaila da? Prest nago betetzeko, Jauna, zure laguntzaz.

-       Entzun ondo: gertatzen dena gertatuta eta ikusten duzuna ikusita, beti isilik egon beharko duzu.

-       Bai, Jauna, hitzematen dizut zuk esana egingo dudala. Beti isilik egongo naiz.

Eta egin zuten ordezkapena. Inor ez zen konturatu gurutzean zegoena Haakon zenik, inor ez zen ohartu ermitaua Jauna zenik. Jainkozaleak berdin etortzen ziren ermitara mesede eske, eta Haakon, Jainkoari esandakoa betetzeko, isilik egoten zen…

Egun batean, gizon aberats bat etorri zen eta, otoitz egin ondoren, ahaztuta utzi zuen bere poltsa. Haakonek, gertaturikoa ikusi arren, ez zuen ezer esan. Ez zuen ezer esan geroago pobre batek poltsa hartu eta eraman zuenean. Ez zuen ezer esan mutil gazte bat aurrean belaunikatu zitzaionean eta laster egingo zuen bidaian zaintzeko eskatu zionean. Baina ezin izan zen isildu, gizon aberatsa itzuli zenean eta lapurreta mutil gazteari leporatu zionean. Ahots gogorrez hitz egin zuen:

-       Ez horixe!

Biek gora begiratu zuten eta hotsegilea gurutzeko irudia zela ohartu ziren. Haakonek gertatutakoa azaldu zien. Mutil gaztea defendatu zuen eta aberatsari errieta egin zion. Aberatsa aho-zabalik geratu zen eta ermitatik alde egin zuen. Mutil gaztea ere joan zen, bidaiarako presaz baitzebilen.

Ermita hutsik eta isilean geratu zenean, Kristok zera esan zion Haakoni:

-       Tira, jaitsi gurutzetik. Ez duzu ni ordezkatzeko balio. Ez duzu isilik egoten jakin.

-       Jauna! –esan zion Haakonek nahasturik-, nola onartuko nuen, bada, bidegabekeria hori?

Kristo berriz gurutzean jarri zen eta ermitaua gurutzearen azpian zutik geratu zen. Jaunak, gurutzetik, zera esan zion:

-       Zuk ez zenekien aberatsari poltsa galtzea komeni zitzaiola, bertan bekatu larri bat egiteko dirua zeramalako. Pobrea, ordea, diru horren beharrean zegoen. Mutil gazteari dagokionez, ermitan gelditu balitz, ez zen itsasontziratzeko sasoiz iritsiko… eta bizia salbatuko zuen, une honetan itsasontzia hondoratzen ari baita. Zuk ez zenekien hori guztia, baina nik bai. Horregatik isiltzen naiz.

Eta Jaunak ez zuen ezer gehiago esan. Isilik gelditu zen.

GOGOETARAKO

Gaurko munduan ugariak dira zarata, iskanbila, abarrotsa, estresa. Dena azkar egin behar dugu. Eta askotan ahaztu egiten zaigu besteari entzutea, txorien kantua edo haizearen xuxurla entzutea. Ahaztu egiten zaigu lasai-lasai isilik egotea, pentsatzea, Jainkoari aditzea. Aho bat eta belarri bi ditugu. Bai, belarri bi, esaten dugunaren doblea entzuteko. Izan dezagun hori gogoan. Beti, baita udan ere. Har dezagun denbora lasai egoteko, isilean Jainkoari entzuteko, Jainkoak isiltasunean hitz egiten baitu.

BIDEOA:https://www.youtube.com/watch?v=mViLj2vNyvM

“Bizitzako une askotan, isiltasuna da erantzunik zuhurrena”.

OTOITZA

Gaurko otoitza unetxo batean isilean egotea eta Jainkoak esaten diguna entzutea da. Jainkoa beti ari zaigu hitz egiten, baina gu ez gara ohartzen, hainbeste zarataz, iskanbilaz eta hitzez despistatuta ibiltzen baikara (minutu-erdiko isilaldia).

Osteguna, ekainaren 22a

BIDE OROREN AMAIERA BESTE BATEN HASIERA DA

Jesus gurutzean hil zen, gugatik eta gure alde. Bide baten azkena beste baten hasiera izan zen. Jesusen heriotza, gure bidearen hasiera, Jesus piztu egin baitzen.

EBANJELIOA: Joan 20, 1-22. Jesus bizirik dago!

«Maria Magdalakoa izan zen Jesus ikusi zuen lehena. Zutik zegoen hilobiaren ondoan, eta ahots batek esan zion: “Zergatik ari zara negarrez?”. Begiak gorrituta zituenez, handituta, ezin zuen ikusi nork hitz egiten zion. Eta ahotsak deitu zion orduan: “Maria!”. Orduan ohartu zen. Jesus zen. “Zoaz besteei kontatzera”, esan zuen Jesusek. Eta joan zen, aldi berean negarrez eta irriz. Hura zen zoriona, hura! Gau hartan Jesus apostoluak ikustera joan zen. Gela batean zeuden, hizketan, eta halako batean Jesus agertu zen bertan! Izutu ziren hasieran, mamu bat zela uste baitzuten. “Ez beldurtu”, lasaitu zituen Jesusek. “Begiratu! Neu naiz! Uki nazazue, benetakoa naiz”. Afaldu ere egin zuen pixka bat. Horren ondoan, inor ez zen beldur izan. Bizitzako egunik zoriontsuena zen»

IRAKURGAIA: Istorio orok du bere azkena, baina bizitzan azken orok hasiera berria dakar
Gaur, esnatu naizenean, egun ederra ikusi dut nire inguruan, bizitza une ONez betea baitago. Bai, une txarrak ere badaude, eta batzuetan triste sentitzen gara, mina jasan ahal izango ez bagenu bezala, igarokorra den arren. Baina etorkizuna hobea da.

Ordua da maitasuna leku orotan dela ohartzeko. Bai, leku orotan: jendearen irribarrean, gaur amatxok prestatuko didan afarian, lagun arteko solasean, irakasleen oharretan,… bizitzean eta Jainkoak gure bidean jartzen duenaz gozatzean.

Hutsak eta okerrak ere oso baliotsuak izan daitezke, ez ikusi egin, ukatu edo gure burua zigortzeko erabili ordez, eboluzionatzeko erabiltzen baditugu. Beti dago jarrerak zuzentzeko eta aldatzeko aukera.

“Eskerrak aukera horregatik, gauza berria, gauza hobea, bete eta zoriontsu egingo nauen gauza, aurkitzeko aukeragatik”.

“Utz ditzagun alde batera gure beldur guztiak”.

Ikasturtea bukatzean, gogora ditzagun bizi izandako gauza on guztiak: ikaskideak, irakasleak, jolasaldiak, festak, ibilaldiak, kirol-taldeak eta jarduerak. Eta beste hainbat gauza, orain gogora ditzakegunak.

Gauza eta jarduera ederrez beteriko uda pasatu ondoren, atseden hartu eta gauza berri asko ezagutu, ikusi eta aurkitu ondoren, prest egongo gara gure bizitzako beste etapa bati ilusioz eta gogoz heltzeko, ikasturte berriari indartsu ekiteko.

Eta gaizki egindakoak, gure huts eta okerrak, ahaztu egingo ditugu, libreago eta inolako zamarik gabe hasteko, ikasturte berriari garbi eta ilusio berriz eusteko. Urtebete nagusiagoak izango gara eta gaur bukatzen dugun hau baino hobeto aprobetxatuko dugu. Ziur. Ikusiko duzu!

UDALDI ZORIONTSUA! ONDO PASA! IRAILERA ARTE!

GORAINTZIAK ZUEN FAMILIEI!

GOGOETARAKO

Ikasturtea bukatu denez, dena bukatu dela pentsa dezakegu, baina ez. Azkena edo amaiera da, bai, baina aldi berean hasiera, datorren irailean hasiko dugun ikasturtearen hasiera. Eta ez dizuegu, ikasturteko azkeneko eskola-egun honetan, iraila gogora ekarri nahi, ikasturte honetan ikasitakoa datorren ikasturtean areagotu edo gehituko dugula adierazi baizik. Eta gauza bera bizitza osoan. Hala, gauza asko jakitea lortuko dugu eta, batez ere, Don Boscok esan bezala, “herritar on eta kristau zintzo” izatea lortuko dugu.

BIDEOA: Jorge Celedón: “Que bonita es esta vida” https://www.youtube.com/watch?v=m4NOQOGl2fU

OTOITZA

Atsegin dut goizak duen usaina.

Atsegin dut lehenengo kafe-zurrutada,
eguzkia nire leihoan nola agertzen den
eta ikuspegia egunsenti eder batez nola betetzen didan sentitzea.

Atsegin dut mendietako bakea entzutea.
Arrastiriko koloreei begiratzea.
Oinetan hondartzako harea sentitzea.

A, ze polita den bizitza!

Batzuetan min eman arren,

beti maite gaitu norbaitek.
beti zaintzen gaitu norbaitek.

Atsegin dut gitarraren ahotsa entzutea,
joan den adiskideari topa egitea,

goizaldearen besarkada sentitu

eta beste egunsenti eder batez ikuspegia betetzea.

ETA BIHAR 24a DA.